Μουσικό διάλειμμα...

Αρχικά, ήθελα το τραγούδι να συνοδέψει τις λέξεις...

Μετά έχασα τις λέξεις και μου έμεινε το τραγούδι...
Είναι ενός καινούριου παλιού φίλου μου...
Τον είχα χάσει, μα δεν τον είχα ξεχάσει...
Ούτε αυτόν, ούτε τα τραγούδια του...
Τον ξαναβρήκα τυχαία...
Για καλή μου τύχη...

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

Μουσική: Γιάννης Στύλιος
Λόγια: Ρηνιώ Κυριαζή - Γιάννης Στύλιος

Την ελπίδα θα την ονειρευτούμε μάτια μου

και το φως και τον ήλιο μας

τις κιθάρες και τα μαντολίνα μας

γιατί τ΄ όνειρο αυτό είναι όλα.

Τ΄ όνειρο είναι πάνω απ΄ όλα μάτια μου

και μαζί σου ονειρεύομαι

και ζω τα παιδικά μου παραμυθία

και ζω στα παιδικά μου παραμυθία .

Η βάρκα μου φτεράκι είναι μάτια μου στις πνοές των ανέμων σου,

μάγισσες, μαγεύουν την αγάπη μου, πλανεύεται τ΄ αστέρι στο βυθό.

Η ανάσα σου στο μέτωπο μου μάτια μου

που σαν θεός μ΄ αγγίζει και πονά

στην αγκαλιά σου κράτα με, ταξίδεψε,

εκεί όπου ο έρωτας μεθά.

Και σαν βρεθώ στους ουρανούς σου μάτια μου

στα χέρια σου θα αποκοιμηθώ,

γλυκά, καθώς παράδεισος θα γίνεται

αυτή η κόλαση που ζω.

Την ελπίδα θα την ονειρευτούμε μάτια μου και το φως το φεγγάρι μας,

τις κιθάρες και τα μαντολίνα μας γιατί τ΄ όνειρο αυτό είναι όλα.

Ο κύκλος των χαμένων κορμιών

Χορεύετε κυκλικά
μόνο που δεν είναι ακριβώς χορός.
Είσαστε πιο κοντά, κολλημένο το στήθος του ενός με την πλάτη του άλλου.
Μπροστάρης δεν υπάρχει - ούτε τελευταίος.
Μια αλληλουχία γυμνών κορμιών που στροβιλίζουν αέναα.
Ο ένας μέσα στον άλλον.
Κάθε τόσο, ο κύκλος ανοίγει, και ο χορός γίνεται Τσάμικος.
Βαρύς χορός, αντρίκιος. Επιδεικτικός.
Ένας - ένας βγαίνετε μπροστάρης - φιγούρες εντυπωσιασμόυ!
"Κοίτα με" μας λέτε.
"Κοίτα με, είμαι ο καλύτερος, είμαι ο δυνατότερος. Είμαι ο ιδανικός."
Μα για λίγο μόνο.
Μετά, ευτυχώς, καταφέρνουμε να σας εντάξουμε πάλι στον κύκλο.
Είσαστε όλοι εδώ.
Όλοι εσείς που μας αφήσατε να απορούμε "Γιατί;" και "Μήπως έφταιγα εγώ;"
Να σας το πω ξεκάθαρα;
... ντρέπομαι...

Νύστα...

Δεν κοιμήθηκα χθες, κι είναι τόσο γλυκιά η νύστα...
Τόσο γλυκιά, που σχεδόν δεν θέλω να κοιμηθώ.
Το μυαλό μου έχει μουδιάσει όμορφα.
Οι σκέψεις έχουν αδειάσει.
Τα προβληματα φαίνονται απόμακρα...
Δεν θέλω να κοιμηθώ.
Δεν θέλω να ονειρευτώ.
Θέλω μόνο να νυστάζω γλυκά.

7 τρικλοποδιές

Μετά από πρόσκληση του axis mundi, σας παραθέτω τα 7 μεγαλύτερα μειονεκτήματά μου, σε τυχαία σειρά:

1) Είμαι αναβλητική. Σχεδόν ποτέ δεν θα κάνω κάτι πριν την απολύτως τελευταία στιγμή. Κάθε τόσο με πιάνουν αναλαμπές και αποφασίζω να οργανώσω καλύτερα τον χρόνο μου, αλλά... το αφήνω για αύριο...
2) Είμαι αναποφάσιστη. Η μάλλον, δεν είμαι σίγουρη αν είμαι. Όχι, τελικά είμαι. Η μήπως όχι; Δεν ξέρω... νομίζω, χωρίς να είμαι βέβαιη, ότι μάλλον είμαι αναποφάσιστη... (my final answer is a definite maybe!)
3) Βγαίνω εκτός εαυτού. Όχι εύκολα, αλλά έντονα. Σε σημείο που οι γνωστοί μου ξαφνικά συνειδητοποιούν πως δεν με ξέρουν. Κατά κανόνα, είμαι ήρεμος άνθρωπος. Δεν εκνευρίζομαι εύκολα. Όταν όμως κάποιος ξεπεράσει τα όριά μου... μιλάμε για κατάσταση Dr Jekyll and Mr Hyde. Και συνήθως δεν μετανιώνω κιόλας.
4) Έχω ταυτόχρονα χαμηλή αυτοεκτίμηση και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου - δεν συμβιβάζονται εύκολα αυτά τα δύο...
5) Είμαι ακατάστατη. Εώς τραγικά ακατάστατη. Η μάλλον, δεν μπορώ να βρω τη χρυσή τομή μεταξύ τάξης και χάους. Για παράδειγμα, τα βιβλία μου είναι ταξινομημένα ανά είδος, ανά συγγραφέα (αλφαβητικά) και χρονολογικά. Το γραφείο μου όμως είναι μια χαοτική στοίβα χαρτιών και ετερόκλητων αντικειμένων, στην οποία είναι αδύνατον να εντοπίσει κάτι άλλος εκτός από εμένα. Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει.
6) Είμαι επιρρεπής στον πειρασμό. Αν κάτι δεν αντιτίθεται στις πιο βαθιά ριζωμένες μέσα μου ηθικές αξίες μου, συχνά θα το κάνω κι ας ξέρω πως είναι λάθος.
7) "Βολεύομαι" πολλές φορές και διαιωνίζω καταστάσεις που δεν με ικανοποιούν γιατί φοβάμαι να τα γκρεμίσω όλα και να αρχίσω από την αρχή.


Προσπάθησα να βρω τα πιο αδιαμφισβήτητα μειονεκτήματά μου, αυτά που δεν μπορώ να φανταστώ να μου λέει κανείς πως είναι προτερήματα. Σίγουρα υπάρχουν κι άλλα, αλλά το παιχνίδι ζητάει 7.

Ceralex, panoptis, Νίκος Κ., μήπως θέλετε να παίξετε κι εσείς; Εσύ, Γιάννη;

Silence

Hello darkness, my old friend,
darkness... darkness is my friend... I have known it and embraced it for so long, it is my friend...
I've come to talk with you again,
there are secrets I can only share with you, they belong to you, they are dark...
Because a vision softly creeping,
gradually, gradually it crept up on me, it did not ambush me, I expected it when it came...
Left its seeds while I was sleeping,
I was asleep, but it was not a dream, it was a vision, it left in my mind the seeds of doubt and uncertainty...
And the vision that was planted in my brain
because the seed fell on fertile ground...
Still remains
much as I try to banish it...
Within the sound of silence.
so I try to drown it in music...

In restless dreams I walked alone
...but are we ever anything but alone?
Narrow streets of cobblestone,
comforting and treacherous at the same time...
neath the halo of a street lamp,
bleeding its light into you, into the darkness...
I turned my collar to the cold and damp
but could not stop it from seeping in...
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
sending curlicues of light and pain into my mind...
That split the night
cleaving you in twain...
And touched the sound of silence.
making me see it for the first time...

And in the naked light I saw
as though a fog was lifted from my eyes...
Ten thousand people, maybe more.
scurrying, tucked into their collars, looking at the ground in front of their feet...
People talking without speaking,
their lips opening and closing, their words empty and hollow...
People hearing without listening,
performing two concurrent monologues and calling it conversation...
People writing songs that voices never shared
limited to echoing within their minds...
And no one dared
no one, including me...
Disturb the sound of silence.
that dulled the eyes and froze the hearts...

Fools said I,you do not know
and I am just beginning to learn...
Silence like a cancer grows.
stealthily at first, until it is too big to fight...
Hear my words that I might teach you,
don't just hear, but truly listen...
Take my arms that I might reach you.
don't turn your backs to me...
But my words like silent raindrops fell,
not on earth, that would welcome them, but on cobbles, that refused them...
And echoed
splashing back up towards me...
In the wells of silence
that people gladly, nay eagerly, drank from...

And the people bowed and prayed
never once lifting their heads toward the sky...
To the neon God they made.
but refused to look at...
And the sign flashed out its warning,
which failed to gain attention...
In the words that it was forming.
to no avail...
And the sign said, the words of the prophets
who they called ignorant or crazy...
Are written on the subway walls
under your cover and with your help...
And tenement halls.
deemed unworthy of their gaze...
And whispered in the sounds of silence.

Η κορνίζα

Από μικρή έπαιζα με τις λέξεις. Τις έριχνα στο τετράδιό μου, χύμα, ανορθόγραφα, με ζωγραφιές, με μουντζούρες. Άδειαζα τις σκέψεις μου στο χαρτί μπας και καταφέρω να τις βάλω σε μια τάξη. Έγραφα και στιχάκια (ποιήματα τα έλεγα τότε). Ένα ποίημά μου (ήμουν 9 όταν το έγραψα) το κορνίζωσαν οι γονείς μου και το έβαλαν στον τοίχο. Ήταν ένα ποίημα για τον πατέρα μου και πόσο μου έλειπε όταν έφευγε στα συχνά του ταξίδια. Για χρόνια έπρεπε να ζω τον εξευτελισμό να έρχονται καλεσμένοι στο σπίτι και ο πατέρας μου, όλο καμάρι, να τους το δείχνει. Για χρόνια ήξερα ότι άκουγα ανειλικρινή σχόλια - στο κάτω - κάτω, τι λες σ' έναν περήφανο πατέρα, και ειδικά μπροστά στο παιδί; Το πιο εφιαλτικό ήταν μια φορά που έβαλε μια φίλη του φιλόλογο (καθηγήτρια πανεπιστημίου no less) να του πει την άποψή της. Στο κάτω - κάτω, τι ήταν αυτό που είχα γράψει; Μια σαχλαμάρα ενός μικρού παιδιού... δεν ήταν ποτέ αρκετά αντικειμενικός να καταλάβει ότι δεν ήταν το γραπτό μου που είχε αξία γι' αυτόν, αλλά τα συναισθήματα που εξέφραζα. Ξαναδιαβάζοντάς το ανά τα χρόνια, ποτέ δεν σταμάτησα να ντρέπομαι για αυτό. Είναι ακόμα εκεί, στον ίδιο τοίχο...

Με ποιό τραγούδι θα' λεγες "Σ΄ αγαπώ";

Από παιχνίδι σε παιχνίδι πάω, αλλά όπως ήξερε η ceralex, σε αυτό ειδικά δεν μπορώ να αντισταθώ :)

Οι κανόνες: Διαλέγεις ένα ή δυο τραγούδια με τα οποία θα έλεγες το σ’αγαπώ στον-ην σύντροφο σου ή κάποιον-α που σε ενδιαφέρει. Σε περίπτωση που επιλέξεις δύο κομμάτια, απαραιτήτως το ένα θα πρέπει να έχει αντρικά και το άλλο γυναικεία φωνητικά. Δεν υπάρχει περιορισμός ανάμεσα σε σόλο καλλιτεχνές ή γκρουπς, βάζετε ότι σας εκφράζει περισσότερο. Προσοχή, οι Prince και Mika θα θεωρηθούν γυναικείες φωνές οπότε αυτόματα η συμμετοχή σας κηρύσσεται άκυρη.

... And the winner is...

Σαν με κοιτάς
ηλιοβασίλεμα στα μάτια σου, φωτιά
καίγομαι μέσα στη δική σου τη ματιά
λιώνω σαν φλόγα την αυγή σαν με κοιτάς.

Σαν με κρατάς
είναι τα μπράτσα σου μια θάλασσα πλατιά
που μέσα χάνομαι και πνίγομαι βαθιά
μες στα μαβιά της τα νερά Σαν με κρατάς

Μη μου μιλάς
νιώσε στα στήθη μου τους κτύπους της καρδιάς
μες στην παλάμη μου το ρίγος της νυχτιάς
να μ' αγαπάς, να μ' αγαπάς, να μ' αγαπάς.

Και σ' αγαπώ
δεν έχω τίποτ' άλλο, τίποτα να πω
το καλοκαίρι αυτό θα σβήσω, θα χαθώ
άσε με απλά να σ' αγαπώ, να σ' αγαπώ.

Πολύ θα ήθελα να ακούσω με ποιο τραγούδι θα 'λεγαν "Σ' αγαπώ"
ο Akon
o Axis Mundi
o Νικος Κ.
ο Π.
το Patsiouri

123 / 6 - 8

ceralex, σε μπελάδες μ' έβαλες!

1. Πιάνω το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε μένα, το οποίο ήταν το "Mother Goose's Nursery Rhymes".



2. Ανοίγω το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο). Ως εδώ καλά.

3. Βρίσκω την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας. Όμως, η σελίδα 123 δεν είχε αρκετές περιόδους...

Τι κάνουμε τώρα; Ανατρέχω στους κανόνες, αλλά δεν αναφέρουν αυτή την περίπτωση... Αποφασίζω να ψάξω το επόμενο πλησιέστερο βιβλίο.

Το επόμενο: οι "Ασκήσεις Ύφους" του Ραιημόν Κενώ.



4. Αντιγράφω τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη). Η σελίδα 123 είναι τα περιεχόμενα. Έχουν συμπληρώσει το κενό από τον τίτλο μέχρι τον αριθμό σελίδας με τελείες. Πάλι δεν ξέρω τι να κάνω. Η έκτη, έβδομη και όγδοη περίοδος είναι ". . .". Μετράει αυτό;

Καλού - κακού, ψάχνω το επόμενο πλησιέστερο: "Στο καρφί.. και στο πέταλο!.." του Δημήτρη Ψαθά.

Επιτέλους! Ένα βιβλίο που πληρεί τις προδιαγραφές. Σας παραθέτω λοιπόν τις περιόδους 6 ως 8 της σελίδας 123:

"Επειδή συμβαίνει τούτο το χαρακτηριστικό με τους ανθρώπους του είδους: τους αρέσει, οι ίδιοι μόνο να κατηγορούν τον εαυτό τους για ποικίλα ελαττώματα κι όχι οι άλλοι. Αρέσει, βέβαια στο σνομπ κύριο να λέει για τον εαυτό του ότι είναι αφελής ή γκαφατζής ή βλαξ, αλλά άμα του παρατηρήσεις εσύ ότι είναι βλακέντιος με περικεφαλαία, ούτε ευχαριστιέται, ούτε και το παραδέχεται. "

5. Ζητώ από 5 bloggers να κάνουν το ίδιο.
Μέχρι και σ' αυτόν τον κανόνα τα βρήκα σκούρα. Αυτοί που θα ήθελα να καλέσω έχουν ήδη παίξει... Ας παίξει, λοιπόν όποιος θέλει!

Ένας άγγελος ξάπλωσε στο μπαλκόνι μου

Αλήθεια σας λέω. Δεν τον είδα, μα άφησε το ίχνος του. Βγήκα το απόγευμα στο μπαλκόνι και το είδα.


Κοίταξα ψηλά, ελπίζοντας να τον προλάβω, αλλά το μόνο που είδα ήταν τα κρύα δόντια του χιονιά που φεύγει...


Πήγα στο δάσος να τον ψάξω, αλλά ήταν άφαντος...


Μα στάσου!

Τι έχει βάψει το χιόνι ροζ;


Ο άγγελος είχε ξαπλώσει για άλλη μια φορά στο χιόνι... μα αυτή τη φορά, δεν πρόλαβε να σηκωθεί. Ο παγετός τον σκέπασε. Κι έμεινε η μορφή του, και η λάμψη του που βάφει το χιόνι ροζ...

Breaking the girl

Και τώρα τί; Που οδηγεί ο δρόμος από εδώ; Στροφές, διακλαδόσεις, μια δαιδαλιώδη διαδρομή. Κι εγώ που νόμιζα ότι ήταν, από εδώ και πέρα, μια μεγάλη ευθεία;

Κλείνω τα μάτια μου και ταξιδεύω για λίγο. Προσποιούμαι ότι δεν οδηγώ. Για λίγο, γιατί αλλιώς θα τρακάρω. Πιθανόν να τρακάρω ούτως ή άλλως. Ίσως έχουν σπάσει τα φρένα.

Όλα καλά. Όλα καλά.

Ο Douglas Adams έλεγε ότι για να μάθεις να πετάς, πρέπει να πέσεις και να αστοχήσεις.

Who's on first?

Διόδια Δημοκρατίας

(Είδα την ομότιτλη ανάρτηση στη Ceralex, που είχε εμπνευστεί από τον Αντώνη και με έβαλε σε σκέψεις...)


Διόδια Δημοκρατίας, λοιπόν, γιατί όχι;

Για την Δημοκρατία, πρέπει να πληρώσεις. Τι; δεν έχεις; Δεν έχεις δικαίωμα, τότε. Τι νόμισες, ότι είναι για όλους;

Διόδια Δημοκρατίας, λοιπόν, εννοείται.

Σε μία χώρα που έρχεται το ΣΔΟΕ και σου λέει:

"Δώσε μου τόσα, ή θα σου κάνω έλεγχο, και τότε σίγουρα θα βγούνε παραπάνω"
(το αστείο; ξέρω περίπτωση που δεν το δέχθηκε, και τελικά το πρόστιμο ήταν μικρότερο!)

Διόδια Δημοκρατίας, σε μια χώρα που:

Ξέρω ανθρώπους που λαδώνουν για να περάσουν ΚΤΕΟ (έλα, ρε αδερφέ, τι σημασία έχει που είναι επικίνδυνο το όχημά μου για ΄μένα και τους γύρω μου;)

Ξέρω ανθρώπους που έχουν λαδώσει για να πάρουν δίπλωμα... κι από οδήγηση μεσάνυχτα...

Ξέρω ανθρώπους που κλέβουν την εφορία και μετά παραπονιούνται για την έλλειψη υποδομής της χώρας.

Ξέρω ανθρώπους που πλήρωσαν για να μην παν στρατό (όχι ότι είμαι υπέρ της υποχρεωτικής θητείας).

Ξέρω κάποιον που, για το σωστό ποσό, μπορεί, λέει να σου καθαρίσει το οικόπεδό σου από προβλήματα δασαρχείου (!!!)

Ξέρω, εν τέλει, ότι με το κατάλληλο ποσό, όλα γίνονται...

Κι από την άλλη,

Ο εφοριακός σου ζητάει το λάδωμα.

Ο γιατρός θέλει το φακελάκι.

Για να σου ανατεθεί δημόσιο έργο, πρέπει να τάξεις τα μισά σου λεφτά σε αυτόν που παίρνει την απόφαση.

Διόδια δημοκρατίας, λοιπόν. Η δημοκρατία είναι προνόμιο αυτών που έχουν να πληρώνουν. Αν δεν έχεις, φίλε, η δημοκρατία δεν είναι για 'σενα.

Αλλά,

Για κάτσε λίγο,

Για ποιά δημοκρατία μιλάμε,

Για εδώ, για την Ελλάδα;

ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ!

ΣΑΣ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΗΓΑΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΑΤΕ!

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΕ!

ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΕΧΟΥΜΕ! ΑΠΛΩΣ ΟΙ ΒΑΣΙΛΙΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ, ΚΑΙ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΚΑΘΕ ΤΟΣΟ ΒΑΡΔΙΕΣ!

Ένα ποίημα

Με προ(σ)κάλεσε η φίλτατη ceralex να ξεχωρίσω ένα ποίημα και να το αφήσω εδώ. Είχα διαλέξει και έψαχνα να το βρω (γιατί δεν εμπιστεύομαι και τόσο τη μνήμη μου), όταν πέτυχα αυτό:

Τὰ τραγούδια τῶν ἀνθρώπων

Τὰ τραγούδια τῶν ἀνθρώπων
εἶναι πιὸ ὄμορφα ἀπ᾿ τοὺς ἴδιους
πιὸ βαριὰ ἀπὸ ἐλπίδα
πιὸ λυπημένα
πιὸ διαρκῆ.

* * *

Πιότερο ἀπ᾿ τοὺς ἀνθρώπους,
τὰ τραγούδια τους ἀγάπησα.
Χωρὶς ἀνθρώπους μπόρεσα νὰ ζήσω,
ὅμως ποτὲ χωρὶς τραγούδια·
μοὔτυχε ν᾿ ἀπιστήσω κάποτε
στὴν πολυαγαπημένη μου,
ὅμως ποτέ μου στὸ τραγούδι
ποὺ τραγούδησα γι᾿ αὐτήν·
οὔτε ποτὲ καὶ τὰ τραγούδια
μ᾿ ἀπατήσανε.

* * *

Ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ γλῶσσα τους
πάντοτε τὰ τραγούδια τὰ κατάλαβα.

* * *

Σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο τίποτα
ἀπ᾿ ὅσα μπόρεσα νὰ πιῶ
καὶ νὰ γευτῶ
ἀπ᾿ ὅσες χῶρες γνώρισα
ἀπ᾿ ὅσα μπόρεσα ν᾿ ἀγγίξω
καὶ νὰ νιώσω
τίποτα, τίποτα
δὲ μ᾿ ἔκανε ἔτσι εὐτυχισμένον
ὅσο τὰ τραγούδια...

Ναζίμ Χικμέτ

Προ(σ)καλώ εσένα που το διαβάζεις
αν δεν έχεις ήδη παίξει.

Πώς λέγεται....

μια γυναίκα που συνδυάζει την χάρη της πεταλούδας...

... με το βάρος της αρκούδας;

Πεταρκούδα!

Ο κουαξ

Καθόλου δεν θυμάμαι πως βρέθηκα εκεί. Ήταν σκοτεινά και δροσερά, είχε νερό, είχε ένα μέρος στεγνό να κάθομαι. Πρέπει να μπήκα κολυμπώντας, πώς αλλιώς;

Τι έτρωγα εκεί; ούτε που θυμάμαι, μυγάκια ίσως... δεν ξέρω. Θυμάμαι πάντως ότι ο κόσμος ήταν πολύ μικρός.

Ήμουν τυχερός, κι αυτό το θυμάμαι. Κάθε τόσο το νερό έφευγε ξαφνικά από μια τρύπα. Αλλά πάντα τη γλίτωνα, δεν έπεφτα κι εγώ. Και το νερό πάντα ξαναρχόταν.

Μια μέρα άνοιξε ο ουρανός και μπήκε φως. Τυφλώθηκα και δεν ήξερα πως να αντιδράσω. Και ακούστηκε μια κραυγή:




"Καλά, πώς βρέθηκε ο βάτραχος μες στο καζανάκι;;;"




Ξαφνικά, ένας διάφανος κύλινδρος βρέθηκε γύρω μου.

Έχασα την γη και τον ουρανό. Γύρω μου άλλαζαν όλα, για ώρα πολύ.









Όταν σταμάτησα, με έφτυσε ο κύλινδρος. Βρισκόμουν σε ένα μέρος με άλλους πολλούς σαν κι εμένα γύρω μου. Και πολύ νερό. Και πράσινα πράγματα. Και έντομα να πετάνε γύρω μου. Και ένα μεγάλο φως στον ουρανό που ζέσταινε το έδαφος.


Πριν, δεν ήξερα ότι είμαι σκλάβος. Τώρα ξέρω ότι είμαι ελεύθερος!

Kύμα

Βρίσκομαι στην άκρη ενός κύματος. Απ' τη μια η στεριά, απ' την άλλη η θάλασσα. Η θάλασσα μια με τραβάει, μια με σπρώχνει. Μια με δίνει στη στεριά, την άλλη με διεκδικεί για τον εαυτό της. Η στεριά προσπαθεί να με κρατήσει. Εκμεταλλεύεται τα κύματα για να με θάψει μέσα της. Αλλά, για τώρα, χορεύω στον αφρό και κυλάω στην άμμο. Δεν κολλάω και δεν παρασύρομαι. Προς το παρόν. Η θάλασσα παλεύει με τον εαυτό της. Ταυτόχρονα σπρώχνει και τραβά. Ένας αέναος κύκλος. Παλεύει και με τη στεριά. Την σπρώχνει και την τραβά κι αυτήν. Την σπάει σιγά - σιγά και την ανακατεύει. Χτυπά τα βράχια αλύπητα και τα σπάει. Τρίβει τις πέτρες μεταξύ τους και τις κάνει άμμο. Τυχαία βρέθηκα εδώ. Πέταξα, κύλισα, ούτε που ξέρω. Τυχαία γνώρισα τη θάλασσα. Αν με πάρει η θάλασσα, θα ταξιδέψω. Θα κινούμαι διαρκώς, μέχρι να με εγκαταλείψει σε κάποια άλλη στεριά, Ή να κουραστώ εγώ, να ξεφουσκώσω σιγά - σιγά και να ξαπλώσω στο βυθό. Αν με αφήσει στην στεριά, θα ξεφουσκώσω και σιγά - σιγά θα γίνω σκουπίδι ή θα θαφτώ Ή θα με βρει ένας σκύλος, ένα παιδάκι, και θα μείνω παιχνίδι. Τουλάχιστον, η επιλογή δεν είναι δική μου. Και ούτως ή άλλως, νωρίτερα ή αργότερα, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, η γη θα με κερδίσει.

Αχ! Να μπορούσε να με πάρει ο ουρανός και να με πάει στον ήλιο!

Suzanne

(ένα τραγούδι που αγαπώ πολύ...)


Suzanne takes you down / To her place near the river / You can hear the boats go by / You can spend the night beside her / And you know that she's half crazy / But that's why you want to be there / And she feeds you tea and oranges / That come all the way from China /
And just when you mean to tell her / That you have no love to give her / Then she gets you on her wavelength / And she lets the river answer / That you've always been her lover / And you want to travel with her / And you want to travel blind / And you know that she will trust you / For you've touched her perfect body with your mind.

Jesus was a sailor / When he walked upon the water / He spent a long time watching / From his lonely wooden tower / And when he knew for certain / Only drowning men could see him / He said "All men will be sailors then / Until the sea shall free them" / But he himself was broken
Long before the sky would open / Forsaken, almost human / He sank beneath your wisdom like a stone / And you want to travel with him / And you want to travel blind / And you think maybe you'll trust him / For he's touched your perfect body with his mind.

Now Suzanne takes your hand / And she leads you to the river /She is wearing rags and feathers / From Salvation Army counters / And the sun pours down like honey / On our lady of the harbour / And she shows you where to look / Among the garbage and the flowers / There are heroes in the seaweed / There are children in the morning / They are leaning out for love
And they will lean that way forever / While Suzanne holds the mirror / And you want to travel with her / And you want to travel blind / And you know that you can trust her / For she's touched your perfect body with her mind...

---by Leonard Cohen

Δύσκολες ερωτήσεις

Οι πιο δύσκολες ερωτήσεις είναι και οι πιο κοινές:
- Τι κάνεις;
- Πως είσαι;
- Πως περνάς;

Τις ρωτάμε και μας τις ρωτάνε καθημερινά, σε σχεδόν κάθε επαφή.
Και απαντάμε:
- Καλά.
- Μια χαρά.
- Ας τα λέμε καλά...
ή σκέτο
- Εσύ;

Γιατί ρωτάμε όμως; συνήθως η απάντηση που περιμένουμε είναι:
- Καλά.
- Μια χαρά.
- Ας τα λέμε καλά...
ή σκέτο
- Εσύ;

Συνήθως, δε λέμε και δεν θέλουμε να ακούσουμε την αλήθεια...

Ήξερα μια κοπέλα που τα έλεγε μονοκόμματα:
- Γειά σου; τί κάνεις; καλά, εσυ;
Χωρίς να πέρνει ανάσα.

Ένας φίλος μου πάλι ρωτά τρεις φορές:
- Τι κάνεις;
(Καλά, εσύ;)
- Τι κάνεις;
(πηγαίνω στο γραφείο)
- Τι κάνεις;
(δεν ξέρω τι απάντηση να δώσω...)

Όταν πραγματικά μας ενδιαφέρει, ρωτάμε κάτι πιο συγκεκριμένο, ή έστω κάτι του στιλ:
- Πες μου τα νέα σου...

Γιατί θεωρούμε απαραίτητη αυτή την στιλιζαρισμένη στιχομυθία;

Γιατί θέλουμε να λέμε και να ακούμε ότι όλα πάνε καλά; Μήπως για να απαλλαγούμε από την υποχρέωση να σκευτόμαστε ο ένας τον άλλο; Η απλώς εγώ κάτι δεν έχω καταλάβει;

Ουφ! ποιανού ιδέα ήταν οι τίτλοι;

Φορτώνω το media player με ασυνάρτητα κομμάτια και τα βάζω να παίζουν σε τυχαία σειρα...

Κάποια δεν τα αντέχω και τα προσπερνάω.

Κάποια άλλα όμως, όχι πάντα τα αγαπημένα μου, αρχίζουν να με ταξιδεύουν σε δαιδαλιώδεις διαδρομές. Θυμάμαι όχι μόνο το παρελθόν μου, αλλά και όλα τα πιθανά παρελθόντα και μέλλοντα...

Ζω έρωτες που δεν είναι δικοί μου, συγκινούμαι, χαμογελάω... ταξιδεύω...

Ήμαστε άνθρωποι πριν τη μουσική;

Άτιτλο

Κρύα πόλη, σε χαιρετω...
Άλλος ένας καινούριος χρόνος με βρήκε στην αγκαλιά σου.
Ξαναγνώρισα μετά από πολύ καιρό τη νύχτα σου,
Με τα πεζοδρόμιά σου να λαμπυρίζουν σαν να ράντισαν πάνω τους εκατομμύρια αστέρια,
Με τα παγωμένα τζάμια των αυτοκινήτων,
Με τα λευκά σύννεφα να αιωρούναι μετά από κάθε ανάσα σαν μπαλονάκια σε κόμικ.
Ξαναέμαθα τα λευκά σου πρωινά.
Φεύγοντας, με αποχαιρέτισες με ένα χιονισμένο φιλί.
Θα τα ξαναπούμε ίσως την άνοιξη
Όταν δεν θα 'σαι τόσο κρύα...